parang nung isang araw lang, pinagtatawanan na ako kasi angtagal kong maka get over. nakakatawa na daw kasi ang tagal tagal na. hindi naman ako nainis, medyo nalungkot lang ako. kasi kahit papaano sana hindi nalang ako pinatawanan, na parang joke lang lahat ng nararamdaman ko. hindi naman ako nagpapapansin na as if gusto ko ito. god no. kung pwede lang kalimutan ko na siya nung nagbreak kami eh di sana ginawa ko na. hindi mo ako naiintindihan, please stop telling me that you do. because if you did, you wouldn’t have laughed at me for being hurt.
(via masmalaya)
sa dami ng
sa dami ng mga kaibigan kong nadala ko na dito sa bahay at napakilala sa mga tao dito, bakit ikaw pa ang lagi nilang hinahanap?
hinahanap ka nanaman nila. sana makalimutan ka na nila.
para akong nagyosi sa loob ng cabinet. kahit ubos na yung stick, amoy na amoy pa rin ang usok sa mga damit.
alam mo bang
alam mo bang lagi kang hinahanap ng relatives ko. take note, RELATIVES. hindi lang si nanay, hindi lang si tatay. lahat sila. kaya ko nga sinulat ito kasi hinanap ka ng uncle ko, yung hindi ko pa masyadong kaclose na uncle. tinatanong nila lagi kung nasaan ka na, bakit daw hindi ka na nagsstay dito sa amin, bakit hindi na tayo laging magkasama, bakit hindi na ako pumupuntang los banos, bakit ganito, bakit ganun.
tapos hindi ko din naman kasi alam isasagot ko, kasi bakit nga ba? sasabihin kong nagbreak na tayo? lord. lagi nalang akong, wala siya diyan, busy yun ngayon, nasa ganito, nasa ganyan.
im trying so hard to move on and forget about you pero hindi eh, kasi masyado na kitang napapasok sa buhay ko, i never bothered to make an escape route if ever na mag break tayo. kasi antanga ko at kala ko hindi tayo magbbreak. so ayan. im trapped in this never ending loop of questions why we’re not together.
oh god. this got me crying again.
at first natuwa
at first natuwa pa akong magbasa ng lumang post sa multiply. tapos nakita ko yung mga date ng blog ko. putangina. 2 years and one month sa friday.
2 years and one month sa friday na akong nakikipagsapalaran sa emosyon ko para sa iyo. yung lungkot ko na kala ko hindi magiging tayo EVER. yung saya ko na naging tayo na nga. tapos ngayon na hindi mo na ako ulit nakikita.
ano ba. ano ba.
bakit ba ganito.
ta-ko-ya-ki
ta-ko-ya-ki.
kanina sa tindahan ng takoyaki:
—————
kuyang engot: anong laman nyan?
ateng nagbebenta: gulay po tsaka squid.
kuyang engot: may baboy yan?
ateng nagbebenta: *katahimikan* wala po.
kuyang engot: may cheese ba yan?
ateng nagbebenta: *mas matagal na katahimikan* wala din po.
kuyang engot: ah okay. isa nga.
ateng nagbebenta: ano pong sauce? sweet po or spicy?
kuyang engot: uh, mix nga, sweet and sour.
—————
seriously, some people are just.. stupid. -_-
masayang masaya ako
masayang masaya ako na napromote ako to second year. like hell.
pero its not enough to distract me from the breakup. putangina. its been months pero parang wala lang. oo, hindi pa ako over. nakakainis. nakakainis that i should be very thankful na promoted ako at dapat sapat na yun to distract me, pero hinde. and its really pissing me off that andaming tao na iniisip nila kung paano na yung pagtuloy ng med life nila, tapos ako something na napakababaw like the breakup.
dapat masaya ako ngayon. tangina, ang selfish ko.
on the other hand, ever since my classmates and i parted ways for the summer vacation, my days would just consist of eating, internet, tv, crying, and some random afternoon activity. pero more of the crying.
kasi kung kami pa alam kong kasama ko siya ngayon.
ayoko ng mag-isa. punyeta.
so our histology
so our histology quizzes would always be about two topics, last week we quiz-ed (whatever) the male and female reproductive system. so that would be 5 points for the male, and 5 points for the female. magkakasunod lang yun, hindi hinalohalo na parang wala ng bukas, as in (for example) numbers one to five yung male, six to ten sa female. ganun.
so prinoject na yung first slide, sagot naman ako, second slide, sagot, and so on. my confidence in my answers exponentially diminished deeper into the quiz. kasi hindi ako sure kung lalake yun or babae. pero feeling ko lalake, so yung mga sagot ko, epididymis, testes, etc.
lo and behold number six. i was sure. interstitial cells of leydig. eh di sagot naman ako ng interstitial cells of leydig.
then the horror sank into my brain. panlalake yung interstitial cells of leydig. bullcrap. babae yung numbers one to five.
my quiz last week is an insult to how the female reproductive system should appear histologically. and an insult to my 4th shifting histology grade. oh shite.
we went to
we went to banchetto kaninang madaling araw. kakatapos lang ng shifting exams namin so siempre, malamang sa malamang - detox. so naginuman na kami, pero medyo bitin so ayun, kain sa malayong lugar ang trip.
first time ko pumunta ng banchetto actually, nagulat ako na nasa street sila, i thought it was in some vacant lot or something. tapos ang dami daming food, like hell. tapos mura pa. shite.
nakakatuwa nga kasi parang bumaha ng cake, lechon kawali, lechon, goto, isaw, dugo, balat, crablets, sausage, kanin, and more. basta, parang walang bukas ang smorgasbord ng pagkain. lahat ng pwedeng iprito - prinito na. fun.
so there, i’ll be spamming food pics later. bored. haha.
